FOREIGN
PRESS REVIEW (FPR) - ‘Relevant news, views, comments and analysis from all
around the world’
Compiled
by Sanli Bahadir Koç / e-mail : sbahadir@bilkent.edu.tr / tel : +90 533
3597848 - Subscribe to
FPR
In
this issue-Click
on the numbers to go to the article. You can return to top by clicking on the
‘back’ button of your
browser
Dış Basında Türkiye /
Western Press Review / Arab Press Review / Israeli Press Review
American Press Review (Slate) / Western Press Review
|
External link -
"Building
a Better World: One Path from Crisis to Opportunity" Paul Wolfowitz at
the Brookings Institution NYT - We Still Have a Choice
on Iraq By JOHN F. KERRY From the Archive – Michael Lind – The Israel Lobby Al-Ahram Weekly – Kagan’s Thesis - Beyond Fukuyama and Huntington? The United Nations is useless but so useful |
Daily Star Can US neoimperialist march be stopped? By Patrick Seale Wall Street
Journal The
Middle East Will Unite the West. By Frederick Kempe |
H3 Guardian leader
Resolutely ignored Make-or-break time for Cyprus EU enlargement and Nato
cohesion may hinge on the ability of the Greek and Turkish Cypriot leaders
finally to reach an agreement, writes Simon Tisdall Talabani says a general amnesty would solve PKK issue
in Turkey Barzani warns Turkey against invasion EU hints Turkey faces long wait for accession talks |
||
|
H4 New York Times Congress Now Promises to Hold Weeks of Hearings About Iraq We Still Have a Choice on Iraq By JOHN F. KERRY
Interview With
Gerhard Schröder Arabs, by Degrees, Oppose American Attack on Iraq How We Won the War
Editorial Keeping Earth Fit for Development Afghan President Escapes Bullets |
H5 Washington Post Iraq Policy Shift Follows Pattern - Bush's Move to Consult Congress Seen as
Damage Control Cheney, Tenet Brief Leaders of Hill on Iraq Israelis Intercept 'Mega-Bomb' Arab League Foreign Ministers Vow Support for Iraq Pentagon
Supports International Forces Outside Afghan Capital |
H6 Guardian A year on, the US is now
set on remaking the world Since September 11 the US has taken charge of
three huge regions Martin Woollacott If the US and Iraq do go to war, there can only be one winner, can't
there? Maybe not Recall the Commons 'America wants to wage war on all of us' 'Regime change' seen as
new term for old enemy: colonisation Gunmen try to kill Afghan president |
||
|
H7 The Prospect – Israel lobby (part II) Adam Garfinkle
responds to Michael Lind’s allegations |
H8 National Review - Which Muslims, Mr. Scowcroft? The
Great Game |
H9 UPI - Top
al Qaida leaders interviewed Russia's
'Muslim problem' Bush --
remake Middle East Clinton:
Get bin Laden before pursuing Hussein FoxNews - New Intelligence Exposes Saddam's Nuke Push ABC - French Authorities:
Moussaoui Plotted Another Series of Attacks Pre - Emptive Strike on Iraq? Count NATO Out
|
||
|
H10 Daily Star Can US
neoimperialist march be stopped? By Patrick Seale Is the US above international justice? Al-Ahram Weekly – Kagan’s Thesis - Beyond Fukuyama and Huntington? Arab Press Review Why is Saddam playing into
Bush’s hands? Sharon: Iraqi experts and Saudi money helping
Libya go nuclear! |
H11 Slate A Real War
on Terrorism Government
by Op-Ed Wall Street Journal The Middle East Will Unite the
West. By Frederick
Kempe Iraq: Where
Have All The Democrats Gone? Some
Democrats Show Signs They Will Oppose Bush Plans |
H12 RFE/RL) Russia: Is Moscow Seeking Political Power Through Energy Wealth? Western Press Review:
Debate And Diplomacy Intensify On Iraq, Iranian Reform, And The Earth Summit |
||
H13 Christian Science Monitor The US as global sheriff
for every Dodge City
In war, some facts less factualSome
US assertions from the last war on Iraq still appear dubious. Monitor Breakfast with Joe Lieberman |
H14 Financial Times Philip Stephens: The
realpolitik of a moral war Bush seeks to ease concerns over Iraq attack Schröder's cynical campaign |
H15 Los Angeles Times Iraq Debate Looms in Congress - Government: Questions for Bush arise from both houses. Issue could influence key elections |
||
|
H16 The Times leader - Karzai is vital for the future of Afghanistan Blair - Britain
must be ready to 'pay the blood price' The United Nations is useless but so useful BUSH
needs Tony Blair. Not always, of course; there are many times since September
11 when the American President has appeared to treat the British Prime
Minister as expendable. A critical link between Saddam
and September 11 |
H17 Daily Telegraph Labour's love-in with
America is nothing new 100 jets join attack on Iraq |
H18 Independent Put Iraq aside and concentrate on the terrorist threatOf the 200-odd prisoners taken to Guantanamo
Bay for questioning, not one has been charged |
||
|
H19 MSDW’s Stephen Roach - No, terrorism did not stop a $32 trillion global economy dead in its
tracks. But it did unmask some important fault lines that underscore an
increasingly precarious foundation to this expansion. |
H20 External link - "Building
a Better World: One Path from Crisis to Opportunity" Paul Wolfowitz at
the Brookings Institution |
H21 Stratfor -Afghan
security beginning to unravel |
||
|
New York Times/ Washington Post |
Slate (American Press Review/ International Press
Review) |
Russia / Caucasus / Asia / Middle East / Arab Press Review / Israeli Press Review Ed.s from the Hebrew Press / Ha'aretz / Jerusalem Post / Debka Radio Free Europe/Radio Liberty (RFE/RL) World Media Reaction (USIA) Periodicals / Think-tanks / Stratfor / Book reviews FBIS (Foreign Broadcasting Information Service) |
||
On Turkey
See also Turkey in Foreign Press by Basın Yayın, German
Press on Turkey, French Press on Turkey
Resolutely ignored
Comply with the UN in Cyprus
too
Leader
Friday September 6, 2002
The Guardian
Those who righteously deplore Iraq's flouting of UN resolutions should spare a
thought for Cyprus on their way to the front lines. There have been more
security council directives and statements since the 1974 Turkish invasion of
the island than George Bush has had crawfish hot dinners. The general assembly
demanded unanimously on November 1 that year that there be a "speedy
withdrawal of all foreign armed forces" from Cyprus and an "urgent
return" of all refugees. The security council endorsed that demand and has
since issued many of its own, notably in resolutions 367 (1975), 541 (1983) and
1251 (1999). This latter deplored the "excessive level of military forces
and armaments" on both sides of the green line, reiterated the UN's vision
of a single, bi-zonal, bi-communal, independent sovereign state, and set yet
another overoptimistic deadline for the secretary general to achieve it.
During Britain's
presidency last July, the council expressed disappointment at the lack of
progress, singled out Rauf Denktash's Turkish Cypriots for blame, and once more
urged both sides to help UN envoy Alvaro de Soto assemble at least "the
component parts of a comprehensive settlement". Yet after all this effort
and 28 years of legally binding declarations, 30,000 Turkish troops remain in
northern Cyprus, the refugees remain separated from their homes, and Mr
Denktash and President Glafcos Clerides remain glumly at odds. Today, UN
secretary general Kofi Annan will meet the two men in Paris for another brave
bash at mediation. Nobody, including Britain's special envoy David Hannay and
US diplomats, predicts a breakthrough. Stiffed again, as Mr Bush might say.
Normally this would not
matter much to the wider world. But there is now, perhaps for the first time, a
real and compelling deadline for progress. Barring a massive upset, Cyprus will
be formally invited to join the EU at its Copenhagen summit on December 12. If
it is not, its patron Greece (which piquantly assumes the EU presidency in
January) could halt the whole 10-nation enlargement in its tracks. Yet if it
is, notwithstanding the lack of a settlement, Turkey, grappling with
unpredictable autumn election outcomes, could in umbrage annex the north. Both
should keep unusually cool. But if Turkey is itself serious about joining the
EU, now is the time, finally, for it to pay heed to the UN and to have firm,
even stiffish words with Mr Denktash
Make-or-break time for Cyprus
EU enlargement and Nato
cohesion may hinge on the ability of the Greek and Turkish Cypriot leaders finally
to reach an agreement, writes Simon Tisdall
Thursday September 5,
2002
In the case of Iraq, Tony Blair and George Bush are fond of saying that doing
nothing is not an option. But this maxim as applied prospectively to Saddam
Hussein's regime is the exception to the rule of international relations. On
the whole, politicians faced by difficult problems are only too happy to do
nothing for as long as possible.
The ability to put off a
decision indefinitely (while appearing to be actively engaged in resolving the
issue) is in fact the true mark of the experienced statesman. Some notable
examples of this dubious skill were to be seen at the now acrimoniously
concluded Johannesburg summit on sustainable development.
Certain Israeli
politicians, for example, excel at being on the brink of doing something
positive for the peace process but never quite actually doing it. Sadly for the
Palestinians, they are matched by expert counterparts in Egypt and other Arab
countries whose tacit attachment to stasis is equally stultifying.
This ubiquitous practice
of perpetual political prevarication is all very well up to a point. But when a
decision really does have to be made, all that wasted time and bad faith can
make a solution all the harder to obtain. That is the situation that will
confront Kofi Annan in Paris tomorrow when the UN secretary general meets the
leaders of divided Cyprus.
The international
community has been trying, off and on, to sort out Cyprus for more than a
quarter of a decade - ever since the Turkish invasion of 1974 (following a
Greek military-backed coup) divided the island into two hostile entities. But
with a UN force patrolling the green line and relatively little intercommunal
violence nowadays, there have been no really urgent incentives for action. On
the contrary, the west's need to placate and appease Greece and Turkey for
various, larger geostrategic reasons has proved a continuing disincentive to
concerted efforts to grasp the Cyprus nettle.
The long expected but now
imminent invitation to the Greek Cypriot Republic of Cyprus to join the
European Union has radically altered this dynamic. The EU's invitation is
likely to come at its Copenhagen summit this December whether or not the Cyprus
dispute has been resolved - but, preferably, after it has.
David Hannay, Britain's
envoy, said this week that it was now make-or-break time for a comprehensive
settlement. The US envoy, Thomas Weston, also visiting the island, made similar
noises. For his part, Mr Annan is expected to tell the Greek Cypriot president,
Glafcos Clerides, and the veteran Turkish Cypriot leader, Rauf Denktash, that
the moment for a leap of faith and statesmanship, and a show of negotiating
flexibility, has definitively arrived and can no longer be avoided.
Yet most diplomats and
observers have zero confidence that either man will accept the message and act
on it. Neither gave any reason for optimism as they prepared to attend the
Paris meeting.
Now, suddenly coming into
focus, is the true measure of the size of the penalty that may be paid for
years of obfuscation and failure over Cyprus. If in the absence of agreement on
a settlement (or at least its outlines or principles) by December the EU
withholds its membership invitation, it is possible that Greece will move to
delay or derail the entire enlargement process involving perhaps nine other
countries.
If, on the other hand, the
invitation is issued despite the lack of a settlement, it is entirely possible
that Turkey will seek to annex the northern part of the island, thereby
confirming its permanent division and infuriating Athens. Whether Turkey would
actually take such action depends in part on the outcome of its general
election on November 3. The election has been brought forward to this year
because of the country's economic crisis. This is just the sort of complicating
factor that unexpectedly crops up when a long postponed, essentially unrelated
decision suddenly becomes urgent.
Any such Turkish action to
take the Turkish Cypriots under its constitutional wing would undoubtedly
compromise its own hopes of being asked formally to apply for EU membership at
Copenhagen. Greek moves to delay enlargement, on the other hand, just as it
assumes the EU's rotating presidency, would provoke a Europe-wide crisis.
And all this may have a
knock-on effect on Nato, of which Greece and Turkey are members, on
peacekeeping in Macedonia and Afghanistan (where Turkey currently leads the
international security assistance force) and on the future of projects such as
the proposed EU rapid reaction force. In contrast with US and British attitudes
to UN measures regarding Iraq, it would also mean that UN security council
resolutions calling for the island's reunification will in effect continue to
be flouted.
Europe's enlargement and reunification,
Nato's cohesion and unity, vital international peacekeeping operations and the
UN's credibility may thus all, to some degree at least, now depend on whether
Mr Clerides and Mr Denktash can finally be persuaded to set aside their old,
entrenched, long festering and long neglected grievances and cut a deal.
Despite Mr Bush and Mr
Blair's motto, inaction over Cyprus has been the international community's only
and favoured option. That particular pigeon may finally be coming home to
roost.
Email
simon.tisdall@guardian.co.uk
Excerpt from report entitled "Mam
Jalal meets the leader of the Turkish Justice and Development Party. The two
sides stressed consolidating bilateral relations" published by Iraqi
Patriotic Union of Kurdistan (PUK) newspaper Kurdistani Nuwe on 4 September -
subheading inserted editorially
Within the framework of his official visit to Turkey, [Patriotic
Union of Kurdistan, PUK, leader] comrade Mam [honorific] Jalal [Talabani]
visited the headquarters of the Turkish Justice and Development Party, AKP,
yesterday afternoon, 3 September. He was received by the leader of the party,
Recep Tayyip Erdogan.
At the beginning of the meeting, the head of AKP warmly welcomed comrade Mam
Jalal and expressed his pleasure for Mam Jalal's return to Turkey.
The development of relations between the two parties occupied an important part
of the talks. In this respect, Mam Jalal stressed the development and
strengthening of the ties, and in the same way, Recep Tayyip Erdogan reaffirmed
it. Relation between the two Turkish and Iraqi peoples was another part of the
meeting, as well as the political situation in Iraq and the region. The two
sides exchanged views on the anticipated changes.
It is worth noting that AKP is one of the main Turkish political parties. It is
expected that it would achieve a significant success in the coming [general]
election in Turkey, which is due to be held early November...
It is expected that comrade Mam Jalal would be received and meet today the head
of the Republican People's Party, CHP, Deniz Baykal...
The issue of KADEK
In a reply to a question regarding the fate of KADEK [former PKK] armed men,
Mam Jalal said: I have often been asked this question, and often said and
repeat it again that the issue of KADEK can be settled through a general
amnesty by the Turkish state...
Quoting Mam Jalal, these newspapers have reported that the Iraqi opposition
wants to achieve a democratic change in Iraq, and this task is its duty; but
the Iraqi opposition does not support the invasion [of Iraq], although it needs
the support and assistance of the international community and countries, which
are Iraqi people's friends.
In another part of their follow up, these newspapers, which included important
ones like, Milliyet, Huriyet, Sabah and Zaman, wrote about KADEK's issue,
saying that Talabani believes that KDEK's issue can be settled by a general
amnesty by the Turkish state in order to allow its [KDEK's] armed men to return
to their daily life.
Source: Kurdistani Nuwe, Al-Sulaymaniyah, in Sorani Kurdish 4 Sep 02.
ISTANBUL - (Dow Jones)-Turkey's Justice
and Development Party, or AKP, Chairman Recep Tayyip Erdogan reiterated
Thursday that in a future coalition government, the party has no intention of
letting Kemal Dervis be in charge of the economy.
In the last government, Dervis was in charge of an economic program supported
by a $16-billion International Monetary Fund program after Turkey's
February 2001 financial crisis.
"Frankly, I don't see Dervis being successful in his job," Erdogan
told the NTV news channel. "We would never consent to hand over the
economy to a failure."
Erdogan said to relinquish economic management to an outsider, his party
"has to be convinced about him being successful."
Turkey is scheduled to hold a general election on Nov. 3.
Erdogan's AKP is leading the opinion polls with 25% support. The AKP is trailed
by the center-left Republic Peoples Party, or CHP with 15% support. Dervis has
recently joined the CHP.
Markets hope the post election government, if not an AKP majority, will be an
AKP-CHP coalition with Dervis as deputy prime minister in charge of the
economy.
"Turkey (with the crisis) reached a turning point and has
lost major resources," Erdogan said. "There has been horrible capital
flight. We're still paying the price."
On the AKP's policy on controversial issues like the Islamic head scarf ban,
Erdogan said they will avoid any friction, but head-scarf wearing women should
have equal rights as the ones who don't.
Markets are worried that the AKP, with its pro-Islamic roots, will challenge
the secular establishment if gets into power. Islamic fashions are banned in
government offices and schools. The AKP vehemently denies the Islamist label.
"The head scarf is dictated by our religion," Erdogan said. "The
head scarf is a problem in our country which is 99% Muslim."
Erdogan's periodic references to the 99% Muslim majority make analysts
skeptical about how tolerant he would be prepared to be in government.
The AKP leader added that the scarf can't be a symbol of any political party
and the AKP won't make this issue a source of tension, but solve it through a
social compromise.
- By Selim Atalay, Dow Jones Newswires; +90 212 231 3355;
selim.atalay@dowjones.com
Back to top
Reuters
BERLIN, Sept 5 (Reuters) - The leader
of a major Iraqi Kurdish faction warned Turkey it would suffer
massive defeat if it invaded northern Iraq to prevent Kurds from carving out a
new state, a newspaper reported on Thursday.
NATO ally Turkey fears Kurdish nationalists within its own
borders. Analysts have said Ankara could invade neighbouring northern Iraq to
prevent a Kurdish enclave from making a bid for statehood in the event of a
U.S. attack on Iraq.
Massoud Barzani, leader of the Kurdistan Democratic Party (KDP) which controls
a swathe of northern Iraq, said he would not give up an inch of land to the
Turks.
"Not only our soldiers, but also our women, our children and our old
people would fight," Barzani was quoted as saying in the Die Zeit
newspaper.
"A Kurdish intifada would turn our streets into a graveyard for Turkish
soldiers."
Ankara regularly sends troops into northern Iraq, largely to strike at Turkey's
Kurdish rebels who have bases there.
Tensions between Turkey and Iraqi Kurds have risen in recent
weeks over fears that the Kurds would try to entrench the fragile autonomy they
have enjoyed since the 1991 Gulf War.
Turkish air bases and Iraqi Kurdish fighters could both be crucial to the
success of a possible U.S. offensive to topple Iraqi leader Saddam Hussein for
allegedly seeking weapons of mass destruction.
Barzani did not attend a White House meeting of leading Iraqi opposition
figures last month, but he said talks with Washington were underway.
"The United States needs us because we know the area. And the Kurds are
the only ones who have relentlessly fought against Saddam. With our modern
weapons, we could win the war even without America," he said.
He declined to say whether he would allow Washington to use the Kurdish enclave
to attack Iraq.
"An important question is who comes after Saddam and how will Iraq be
ruled? Before we make concessions to the United States, we want the guarantee
of a federal system," Barzani said.
U.S. and British warplanes use a Turkish air base to patrol a "no-fly
zone" that has protected the Kurdish enclave since the end of the Gulf
War, when the Kurds rose up against Saddam and wrested control of the north.
By Gareth Jones
BRUSSELS, Sept 5 (Reuters) - The European Commission indicated on Thursday that
Turkey might still have a long time to wait before the
European Union is ready to set a date for launching the accession talks Ankara
desperately seeks.
Turkey recently approved a package of political reforms -
including abolition of the death penalty in peacetime and boosting cultural
rights of its Kurdish minority - in the hope of winning a date at an EU summit
in Copenhagen in December.
But briefing reporters on a meeting between European Commissioner Guenter
Verheugen and new Turkish Foreign Minister Sukru Sina Gurel, a Commission
spokesman said Turkey would need to show it had made progress
in implementing the reforms.
"It is not just the texts as such adopted by parliament but the way they
are actually implemented and how they affect the daily life of citizens,"
spokesman Jean-Christophe Filori said.
"Implementation is very important. We treat all candidate countries in the
same way," he added.
The next big step in the enlargement process is the publication of the
Commission's annual reports on the candidate countries on October 16. On the
basis of those reports, the EU will decide how to proceed with all the
candidates.
"We are in a process of examination (of Turkey's
reforms). We will come back on October 16 with an overview of all issues
regarding human rights and democracy," Filori said.
NOT FAR ENOUGH?
However, signalling the latest reforms might not be enough, he added: "It
goes beyond...the issues in the reform package in the summer."
EU diplomats say the August package, though welcome, fails to address some of
their concerns, such as the role of the powerful armed forces in Turkish
politics.
Ankara, now in the throes of an economic crisis and acute political uncertainty
ahead of a November 3 general election, has long complained the EU fails to
make allowances for Turkey as a strategic Western ally in a
turbulent region.
It also suspects some EU governments secretly oppose the accession of a largely
Muslim country with a rapidly expanding population of 68 million and whose
borders stretch to Iraq.
Gurel, who replaced the veteran pro-EU liberal Ismail Cem during a political
crisis in the summer, gave Verheugen the timetable for implementing the new
reforms, Filori said.
Verheugen told Gurel the October report for Turkey would provide
a "summary table" on the human rights situation.
Concern about its human rights record is the main reason why Turkey
remains the only one of the 13, mostly ex-communist, candidate countries still
waiting to open accession talks.
Filori said Verheugen and Gurel had also briefly touched on the issue of Cyprus
ahead of Friday's meeting in Paris between U.N. Secretary-General Kofi Annan
and the leaders of the divided island's two communities, the Greek and the
Turkish Cypriots.
"Verheugen expressed confidence there is still enough time to reach an
agreement between the two parties," Filori said.
Cyprus, a candidate country which is on track to close accession talks with the
EU in December, is a potential flashpoint in Turkey's troubled
relations with Brussels.
The bloc says it is prepared to admit Cyprus as a divided island in the absence
of a political settlement. But if it does so, Turkey says it
might forcibly "annex" the breakaway Turkish Cypriot northern part.
Turkey invaded Cyprus in 1974 after a short-lived Greek
Cypriot coup engineered by the military junta then in Athens.
İÇİNDEKİLER
·
LA LIBRE BELGIQUE: KÜRTLERİN, BUSH'A ÖLÇÜLÜ DESTEĞİ
·
FINANCIAL TIMES DEUTSCHLAND: TÜRKİYE, AB'DEN KATILIM
MÜZAKERELERİNİ BAŞLATMASINI TALEP EDİYOR
·
LE SOIR: YUNANİSTAN, POLONYA VE TÜRKİYE 'AVRUPA POLİSİ'
BÜNYESİNE KATILDI
·
ABRAR: TAHRAN-ANKARA İLİŞKİLERİNDE YENİ ADIMLAR
·
TO VIMA: ABD KIBRIS KONUSU İÇİN ACELE EDİYOR VE ANNAN'IN
ROTASINI ÇİZİYOR
PARİS, 04/09(BYE)--- Tirajı haftada 560 bin olan L’Express dergisinin 05 Eylül 2002 tarihli sayısında, Nükte V. Ortaq imzasıyla ve yukarıdaki başlık altında yayımlanan İstanbul çıkışlı haberin çevirisi şöyledir:
18 ay önce, IMF’nin de onayıyla Dünya Bankası'ndan, Türk ekonomisini yeniden rayına oturtmak için geldiğinde, kalıcı olacağını pek kimse ummazdı. Kemal Derviş, Türk siyasetinin içinde bir UFO gibi. 23 yıl boyunca, genç ve sarışın Amerikalı ikinci eşiyle tanıştığı ABD’de yaşadı. Sportif ve sık sık tenis oynuyor. Özellikle "samimi dili" ve doğrudan yaklaşımıyla Türk siyasilerinin alışılagelmiş gösterişli ve dolambaçlı söylemlerinden çok farklı bir tutum sergiliyor. Annesi Alman, babası Türk olan Kemal Derviş, eğitimini Fransa’da, İngiltere’de ve ABD’de yaptı. Ancak bu kozmopolit kişi, Türkiye’ye derin bir sevgi besliyor. Başbakan Bülent Ecevit de kendisine hükümete girme teklifi götürünce tereddüt etmedi. Ekonomisi gücünü yitirmiş ve kurtarıcı adam arayışı içinde olan bir ülkede, ekonominin süper bakanı görevini zorluk çekmeden elde ediyor. Fakat iktidarın gizlerine girdiğinde, soldan aşırı sağa giden ve iç anlaşmazlıklardan dolayı çarkı tıkayan "doğa karşıtı" bir koalisyon hükümetiyle karşılaşıyor. İşte o zaman, gerekli reformları gerçekleştirebilecek güçlü bir hükümet kurmaya çalışmak için siyasete girme gerekliliğini –isteğim dışı diyor– anlıyor.
Kendini "sosyal-liberal" olarak tanımlayan Derviş, bakanlık görevinden vazgeçip geleneksel olarak çok devletçi, fakat ona göre sol partilerin birleşmesi girişimine kapıları kapatmama avantajını gösteren tek parti olan CHP’ye üye olmayı seçiyor. Sembolik olarak, ülkenin en önemli işçi sendikalarından birinin lokalini seçiyor. Çünkü arzusu bu: Türkiye’nin modern bir sola sahip olması. Sol seçmenlerin herşeyi devletten beklemeye ve özel girişimden sakınmaya meyilli oldukları bir ülkede zor olabilecek bir iş.
ANKARA, 04/09(BYE)--- Almanya'da yayımlanan Hamburger Abendblatt gazetesinin 04 Eylül 2002 tarihli sayısında, Thomas Frankenfeld imzasıyla ve yukarıdaki başlık altında bir yazı yer almıştır. İnternet’ten sağlanan Almanca yazının çevirisi şöyledir:
Pentagon'daki stratejistler için George Bush'un Saddam Hüseyin'i zor kullanarak yıkma projesi giderek bir kabus senaryosuna dönüşmeye başladı.
Temelde iki tür askeri seçenekten söz edilebilir. İlk seçenekte Irak komuta merkezlerine, haberleşme tesisleri ve hava savunma sistemlerine yoğun bombardımandan sonra 250 bin askerin katılacağı bir kara harekatı bulunuyor; yani 1991 Körfez Savaşı'na benzer. İkinci seçenekte ise, bombardıman aşamasına Army-Ranger, Navy Seals ve İngiliz SAS komandolarının baskın düzenleyerek katılması bulunuyor. Bu özel birlikler Saddam ve cumhuriyet muhafızlarını devre dışı bırakırken, Amerikan danışmanların önderliğindeki Irak muhalefet birlikleri, Amerikan hava saldırılarının desteğinde Bağdat'ın 400 bin kişilik ordusuna saldıracak. Bu seçenek Afganistan modeline de uygun düşüyor.
Birinci seçeneğin başarı şansı: George W.Bush bir zamanlar babasının yaptığının aksine, Bağdat'a karşı bir ittifak kuramadı. Hatta Suudi Arabistan, Kuveyt, Katar, Umman, Ürdün ve Mısır Irak'a bir saldırıyı kesinlikle reddediyor. İslam dünyasının genelinde Amerikan karşıtlığı tehlikeli bir şekilde tırmanıyor.
Gerçi Avrupa'da İngiltere, Bush'u birliklerle desteklemeye hazır ve 20 bin askerden söz edilmekte, ancak Başbakan Tony Blair, İşçi Partisi ve kamuoyundaki desteğini büyük ölçüde yitirmiş görünüyor. İngilizlerin yüzde 71'i savaşa katılmaya karşı. Ayrıca İngiliz Genelkurmay Başkanlığının bir fiyasko uyarısında bulunduğu belirtiliyor.
Amerikan güvenlik güçleri, eskiden müttefik olan Arapların muhalefetinin yanı sıra, 1990 yılındaki gibi bir yığınak bölgesine de sahip değil. Burada NATO müttefiki Türkiye gündeme gelebilir.
İkinci seçeneğin başarı şansı: Bunun için ABD'nin Afganistan'daki Kuzey İttifakı gibi bölgede saldırı yönü güçlü bir müttefike ihtiyacı var. Ancak Irak muhalefeti iç siyasi terör mekanizması sayesinde zayıf ve bölünmüş durumda.
Müttefik olarak sadece savaş tecrübesine sahip Kuzey Irak'taki Kürt gerillalar kullanılabilir. Gerçekten de Bush Kürtleri yanına almak için yoğun çaba gösterdi. Ağustos ayı başında ABD Başkanı, Kuzey Irak muhalefet gruplarını Washington'a davet etti, ancak bu seçenekle barut fıçısının fitilini de ateşlemiş olacaktır.
Irak Kürtleri, İngiliz ve Amerikalıların koruması altında bulunan 36'ncı paralelinin kuzeyindeki uçuşa yasak bölgede yarı özerk bir vatan kurdular. Burası Mesut Barzani'nin Kürdistan Demokrat Partisi ve Celal Talabani'nin Kürdistan Yurtseverler Birliği arasında paylaştırılmış bir nüfuz bölgesi. Bir savaş durumunda Kürtler bu birlikteliği riske atmış olurlar. Ayrıca ABD'ye de güvenmiyorlar. 1990 yılında CIA ajanları Kürtleri isyana kışkırtmış ve daha sonra ortada bırakmışlardı. Binlerce Kürt Saddam'ın intikamına maruz kalmıştı.
Ancak Kürtlerin nihai hedefi zorbanın yıkılışı değil, Musul'un başkent olduğu bağımsız bir devlettir. Türk medyası, Talabani ve Barzani'nin devlet yapısı üzerinde uzlaşmaya vardığını yazıyor. Yalnızca ABD'nin kesin taahhütte bulunduğu bu bedele karşılık hayatlarını Amerikalılar için riske atacakları belirtiliyor. Ancak bu gizli pazarlığı ne Bush, ne de Ankara kabul edebilir.
Irak'ın yıkılması ve bir Kürt devleti kurulması, Kürtlerin yoğun olarak yaşadığı Türkiye'nin güneydoğusundaki sorunu yeniden alevlendirir ve tüm bölgeyi istikrarsızlaştırır. Türkler, 1918'den sonra Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılışının acı hatıraları arasında en çok toprak kaybının sürmesinden korkmaktadırlar. Bunun dışında 25 milyon Kürdün bir kesimi Suriye, İran, Ermenistan ve Gürcistan'da yaşamaktadır.
Amerika'nın savaş tehdidi altında Kürtlerle Türkler arasındaki gerginlik şimdiden tırmandı. Barzani, Türk ordusunun kendi topraklarındaki Amerikan saldırısına katılması durumunda, Kürdistan'ın onlara mezar olacağını söylemekte.
Bu karışıklık içinde Türkiye'nin askeri açıdan etkili olan ittifak kabiliyeti tartışmalıdır. Türkiye Dışişleri Müsteşarı Uğur Ziyal, Washington'da bir Irak harekatının tüm sonuçlarının bir kez daha gözden geçirilmesini ısrarla rica etti.
BRÜKSEL, 04/09(BYE)--- Tirajı 50 bin olan La Libre Belgique gazetesinin 04 Eylül 2002 tarihli sayısında, Gerald Papy imzasıyla ve yukarıdaki başlık altında yer alan yorumun çevirisi şöyledir:
Bağdat'a yapılacak bir saldırı halinde Kuzey Irak'ı kontrolleri altında tutan Kürt hareketleri, kilit rol oynayacak. Bu gruplar, Amerika'nın tasarılarını destekleme eğilimindeler. Ancak tarih ve yerine getirilmeyen vaatler, onları temkinli olmaya itiyor.
Irak Kürdistanı, Irak'a karşı yapılacak askeri bir müdahalenin başarıya ulaşması için bir anahtar olacak. Körfez Savaşı'ndan bu yana Bağdat rejiminden kurtarılan ve aralarında Hıristiyan azınlığın da bulunduğu bölge temsilcileri için sorun, Saddam Hüseyin'e karşı bir operasyon yapılıp yapılmayacağı değil, bu operasyonun ne zaman yapılacağıdır. Kuzey Irak'ı yöneten iki Kürt hareketinden biri olan Kürdistan Yurtseverler Birliği'nin Başkanı Celal Talabani, bunun 2003 yılı başında yapılacağını düşünüyor.
Talabani, İran'a yakın olmasına rağmen, son haftalarda Amerika'nın projelerini öven açıklamalarını artırdı. Talabani, ağustos ayı ortalarında, bir savaş halinde kontrolü altında tuttuğu topraklarda Amerikalı askerileri barındırmaya hazır olduğunu açıkladı. Aynı zamanda Talabani, İslamcı Kürtlerin ve belki de Saddam Hüseyin'in ajanlarının desteklediğini iddia ettiği El Kaide üyelerinin İran sınırına yakın köylerde bulunmasını kınadı.
Irak Kürdistan'ının diğer gücü Mesut Barzani'nin Liderliğindeki Kürdistan Demokratik Partisi daha temkinli davranıyor. Ancak KDP kontrolündeki bölge hükümetinin bir temsilcisi, Barzani ile Talabani'nin görüşlerinde temelde bir ayrılık olmadığını açıkladı. Sadece Talabani'nin açıklamaları biraz fazla "fevri" bulunuyor. KYB ve KDP için hedef aynı: Celal Talabani'nin deyimiyle, "birleşmiş, laik ve demokratik bir Irak." KDP, savaş halinde Amerikalıların, demokratik ve federal bir devlet ve son zamanlarda kararsızlık içinde bulunan Türkiye kastedilerek, komşu ülkelerin olası müdahalesine karşı koruma gibi garantiler vermelerini istiyor. Şu ana kadar bu türde garantiler verilmemiş.
Saddam Hüseyin iktidarına karşı ayaklanmaya teşvik edildikten sonra, yine Saddam Hüseyin'in eline bırakılan Iraklı Kürtler, Washington'un yerine getirmediği vaadleri unutmadılar. Gerçek politikanın işi belli olmaz.
BERLİN, 04/09(BYE)--- Tirajı günde 80 bin 400 olan Financial Times Deutschland gazetesinin 04 Eylül 2002 tarihli sayısında, Rainer Koch imzasıyla ve yukarıdaki başlık altında yayımlanan Strazburg çıkışlı yorumun çevirisi şöyledir:
Türkiye'nin yeni Dışişleri Bakanı Şükrü Sina Gürel, AB'den kesinlikle katılım müzakerelerinin başlaması için tarih vermesini talep ediyor. Gürel, Strazburg'daki Avrupa Parlamentosu'nda dün yaptığı konuşmada, Türk toplumunun, ağustos ayı başında gerçekleştirilen anayasa reformlarının ardından "somut ve olumlu adımlar atılmasını" beklediğini söyledi. Gürel, bunun müzakerelerin başlamasıyla ilgili bir yol haritasının yıl sonuna dek hazırlanması konusunu da içerdiğini belirtti.
Bülent Ecevit'in hükümetindeki "şahinler"den olan Bakan, AB'nin buna olumsuz bakması halinde, "Türkiye'nin hayal kırıklığı, AB ile ilişkilerin oldukça kötüleşmesine yol açacak kadar büyük olacaktır" tehdidinde bulundu. Türk hükümetinin, idam cezasını kaldırması ve Kürt azınlığın haklarını genişletmesinin ardından, AB'nin Dönem Başkanı Danimarka, üyelik sürecinde Ankara'ya daha da yakınlaşılacağı sinyalini vermişti.
Türkiye gerçi resmen AB adayı, fakat müzakereler henüz başlatılmadı. AB, aralık ayının ortasında Kopenhag'da yapılacak genişleme zirvesinde, Orta ve Doğu Avrupalı 10 aday ile Malta ve Kıbrıs'ın üyeliği hakkında karar verecek. Türkiye ile ilişkiler de zirvenin gündeminde olacak. Birlik tarafından Ankara'nın AB'ye yakınlaşmasının önkoşulu olarak öne sürülen demokratik reformlara, Avrupalılıların ne şekilde tepki göstereceği bilinmiyor. Öncelikle Federal Almanya hükümeti, Kopenhag'da Ankara'ya katılım müzakereleriyle ilgili bir somut tarih verilmesine açıkça karşı çıktı. Geçen hafta Danimarka'nın Helsingör kentinde gerçekleşen AB dışişleri bakanları toplantısında da Müsteşar Günter Pfleuger, Almanların konuyla ilgili tereddütlerini bir kez daha vurguladı.
AB aynı zamanda, ağır hükümet krizine rağmen gerçekleştirilen reformlara bir şekilde tepki göstermek ve Türkiye'yi -diğer adaylarla karşılaştırıldığında- Kopenhag'dan tamamen eli boş göndermeyecek bir hamle yapmak zorunluluğuyla karşı karşıya.
Şükrü Sina Gürel, Kıbrıs meselesinin çözümünü ya da Avrupa Acil Müdahale Gücü'nün NATO'nun imkan ve olanaklarından faydalanmasına izin verilmesi konusunun, Türk hükümetince üyelik için araç olarak kullandığı iddiasını reddederek, "bunlar Türkiye'nin güvenliğini ilgilendiren, birbirinden tamamen farklı konular" dedi.
Strazburg'daki konuşmasında, Ankara'nın Kıbrıs'ın üyeliğini hiçbir şekilde etkileyemeyeceğini açıklayan AB Komiseri Günter Verheugen, devam eden bölünmüşlüğe rağmen Avrupalıların, ada cumhuriyeti için verilen üyelik yol haritasına bağlı kalacaklarını Türkiye'ye söylemenin en iyi baskı aracı olduğunu söyledi.
ANKARA, 04/09(BYE)--- Belçika'da yayımlanan Le Soir gazetesinin 03 Eylül 2002 tarihli İnternet sayfasında, yukarıdaki başlık altında yer alan haberin çevirisi şöyledir:
Avrupa Polisi tarafından yayımlanan bildiride, üç yeni ülkenin (Yunanistan, Polonya ve Türkiye) dün Strasbourg'da bulunan Avrupa Polisi genel karargahına katıldığı belirtildi.
Aynı zamanda NATO üyesi de olan bu üç ülkenin her birinden üç ila beş arasında temsilcinin bundan böyle, Avrupa Polisi'nin daimi üyesi beş ülkenin (Belçika, Almanya, Fransa, Lüksemburg ve İspanya) temsilcileriyle birlikte genel karargahta bulunacakları belirtiliyor.
Bildiride, AB üyelerinden Avusturya ve Finlandiya'nın da çok yakında bu konuda bir anlaşma imzalayacaklarına yer veriliyor. İmza töreninde konuşan Avrupa Polisi Başkanı General Holger Kammerhoff, "Kapılarının açık olduğunu, diğer ülkeleri de kendi alanında ilk olan bu karargaha katılmaya davet ettiklerini" söyledi.
İtalya ise, daha önce Hollanda ve İngiltere'nin yaptığı gibi Strasbourg'a bir irtibat subayı gönderecek. Böylece, yakın bir gelecekte, 13 Avrupa ülkesi Avrupa Polisi karargahında temsil edilmiş olacak.
Fransa'nın batısındaki Rochelle kentinde 1992 yılında imzalanan bir anlaşmayla kurulan Avrupa Polisi'nde halen, beş daimi üyenin yaklaşık 60 bin askeri bulunuyor. Bu kuruluş 2003 yılına kadar, bir acil müdahale birimi şeklinde biçimlenecek ve böylece AB'nin öngördüğü aktif Avrupa ordusunun çekirdeğini oluşturacak.
TAHRAN, 04/09(BYE)--– Aşırı dini eğilimli Abrar gazetesinin 02 Eylül 2002 tarihli sayısında, Ahmet Kazemi imzasıyla ve yukarıdaki başlık altında yer alan yorumun çevirisi şöyledir:
Kısa bir süre önce İsmail Cem’in yerine atanan Türkiye’nin yeni Dışişleri Bakanı Şükrü Sina Gürel, İran’a yaptığı resmi ziyaret sırasında Dışişleri Bakanı Kemal Harrazi’nin yanı sıra, İran’ın üst düzey yetkilileriyle görüşerek ikili ve bölgesel konular üzerine görüş alış verişinde bulundu.
Muhtemelen Türkiye’nin ısrarı üzerine gerçekleşen bu ziyarette, başta Irak sorunu ve Türkiye’nin bu konuyla ilgili özel endişeleri olmak üzere, önemli konular ortaya konuldu. Gerçek şudur ki, Türkiye, kendisini, ABD ile Irak’a saldırı konusunda işbirliği yapmaya hazırlamış, bu alanda olağanüstü bir plan hazırlayıp bazı şartlar ortaya koymuş, ABD de Türkiye’ye bazı vaatlerde bulunmuştur. ABD Savunma Bakan Yardımcısı'nın temmuz ayında Türkiye’ye yaptığı ziyarette, Washington’un 10 milyar dolar hibe, 5 milyar dolar uzun vadeli kredi, 10 milyar dolarlık askeri borçların silinmesi ve 10 milyar dolarlık Türkiye’den ithalat içeren toplam 35 milyar dolarlık bir yardımı Türkiye’ye önerdiği söylenmektedir.
Buna karşılık turizm ve ekonomik açıdan ortaya çıkacak olan 15 milyar dolarlık zararın karşılanması, Irak’ın toprak bütünlüğünün korunması, Türkmenlerin Kuzey Irak’ta söz sahibi olmaları ve Kürtlerin Musul ve Kerkük’e egemen olmasının engellenmesi, Türkiye’nin, ABD’nin Irak’a saldırmasını onaylaması için ileri sürdüğü koşullardandır.
Ancak, Türkiye’nin iki kaygısı var. Birincisi mülteciler konusu ve Kürtlerin Kuzey Irak’ta hareketlenmelerinin artması dahil ABD’nin Irak’a saldırmasının birtakım sonuçlarından endişelidir. Türkiye’nin Kuzey Irak için büyük planları vardır ve şu anda bile Dohuk bölgesi yakınındaki Bamerni Havaalanı'nın kontrolünü ele aldığı söylenmektedir. Yaklaşık 5 bin kişilik Türk gücü Kuzey Irak’ta konuşlanmıştır.
İkincisi ise, ABD’nin tek başına hareket etmesi ve yayılmacılık politikasına yönelik uluslararası eleştirilerin arttığı da dikkate alındığında Türkiye, söz konusu saldırıya katılması halinde tecrit edilmesinden endişe duymaktadır.
Türkiye, Filistin sorununun çözümlenmesinden önce yeni bir cephenin açılmasını istemiyor. Bu yüzden Türkiye, İran ve Suriye gibi ülkelerle işbirliği yapmaya ilgi duyuyor. Çünkü bu üç ülkenin Kürtlerin hareketlenmesi hususunda ortak kaygıları bulunmaktadır. Hatta Türkiye, Irak’la ekonomik işbirliği anlaşması imzalamaktan yanadır.
Aslında İran, Suriye, Irak ve Yunanistan bir noktada ortak çıkarlara sahiptirler. Bu da Türkiye ile derin anlaşmazlığa sahip olmalarıdır. Türkiye 1974’te Kıbrıs’a saldırarak isteklerinde aşırıcılık huyuna sahip olduğunu gösterdi. Türkiye, Irak’la da PKK konusunda anlaşamıyor ve Türk ordusu defalarca Kuzey Irak’a girmiştir. Suriye ve Türkiye’nin ise İskenderun konusunda sınır anlaşmazlıkları var ve 1998’de PKK lideri Öcalan’la ilgili olarak savaşın eşiğine geldiler. Söz konusu ülkeler birbiriyle şu anda kayda değer ilişkilere sahiptirler.
Suriye ve Irak ilişkileri Irak-İran savaşı dönemindeki gerginlik dönemini geride bırakmıştır. Türkiye ile ortak anlaşmazlıklara sahip olmaları, hep bu ülkelerin Türkiye aleyhine kurdukları gizli ve etkili ittifakları için bedel ödemelerine sebep olmuştur.
Türkiye’nin ABD ile Irak’a saldırma konusunda işbirliği yapma kararı almasından dolayı Ankara, bu konunun Türkiye karşıtı bir blok oluşmasına yol açmasından endişe duymaktadır. Nitekim Arap Birliği defalarca bu hususta Türkiye’yi uyarmıştır. Bu yüzden Türkiye bu aşamada, İran’la işbirliği yapmaya meyillidir. Bu konu, Şükrü Sina Gürel’in İran ziyaretinin esas nedenidir.
Genel olarak, ABD’nin Afganistan’a saldırması ve Irak’a saldırının gündeme gelmesi gibi 11 Eylül olaylarının ardından yaşanan temel gelişmeler, Türkiye’nin dikkatini bir ölçüde komşu ülkelerle güvenlik ve askeri işbirliği yapmaya yöneltmiştir. Nitekim bu konu, Türkiye’nin Suriye ile askeri anlaşma yapmasına neden olmuştur. Türkiye’nin askeri hareketlenmelerinin artması doğrultusunda geçtiğimiz haziran ayında Türkiye ve Suriye Genelkurmay Başkanları, beklenmedik bir şekilde, uzman güçlerin eğitimi, bilimsel ve teknik bilgilerin teatisi, eğitim amacıyla ordu mensuplarının ziyaretleri ve ortak manevra yapılması alanında iki askeri anlaşma imzaladılar.
Türkiye aynı zamanda, Afganistan’da görev yapan Uluslararası Güvenlik Destek Gücü'nün komutanlığını üstlenmiştir. İran’ın Afganistan’daki konumu ve uzun ortak sınırı da göz önünde bulundurularak, Ankara, İran’ın bu alanda yardımlarını almak için İran’la işbirliği yapmak istemektedir.
Bu aşamada İran ile Türkiye işbirliği üzerinde etkili olan ve yukarıda belirtilen konuların yanı sıra, yasadışı göç, organize suç ve uyuşturucu madde kaçakçılığı, iki ülkenin işbirliği yapmasını gerektiren ortak tehditlerdir. Aynı zamanda İran ve Türkiye, birçok ekonomik konuda ortak çıkara sahiptirler ve bu konu, İran’dan Türkiye’ye doğalgaz aktarılmasına başlanmasıyla daha da önem kazanmıştır. Her iki ülke stratejik açıdan birbirini tamamlamaktadırlar.
İran, Türkiye’nin Orta Asya ve Körfez’e, Türkiye de İran’ın Avrupa’ya giriş kapısıdır. Tüm bu faktörlerle birlikte iki ülkenin uzun bir ortak sınıra sahip olması, tarihi ve kültürel bağları, iki ülkenin her koşulda bir işbirliği ortamını göz önünde bulundurmalarına neden olmuştur.
Türkiye’nin İran’la işbirliği yapmaya yönelik şu aşamada ilgisinin artması hususunda önemli bir noktaya da değinmek gerekir: Siyonist rejimin Filistin’deki cinayetlerinin yeni intifadadan sonra artması bir bakıma Türkiye ve siyonist rejim ilişkileri üzerinde etkili olmuştur. Aslında mevcut Siyonist karşıtı atmosferde Türk devlet adamlarının yukarıda belirtilen nedenlerden dolayı İran’la işbirliği yapmaya daha fazla ilgi duymaları için zemin sağlanmıştır.
Genel olarak, geçmiş yıllarda İran’ın PKK’yı desteklediği iddiası, Türkiye’nin terörist Halkın Mücahidleri Örgütü'nü desteklemesi konusu, Türkiye’nin ABD ve İsrail’le işbirliği, iki ülkenin özellikle enerji alanında Kafkasya’daki rekabetleri ve bu bölgenin güvenlik modelinin oluşum biçimi, İran’ın Türkiye’nin laik rejimini devirmeye çalışması iddiası gibi İran karşıtı propagandalar ve çeşitli konular İran ve Türkiye ilişkilerini etkilemiş ve bazı dönemlerde İranlılara karşı kötü davranılmasına sebep olmuştur. Buna rağmen özellikle Irak ve Afganistan gelişmeleri başta olmak üzere 11 Eylül olayları sonrası bölge koşulları, İran’dan Türkiye’ye doğalgaz aktarılması, İran’ın PKK’yı desteklemediğinin kesinleşmesi ve ayrıca Türkiye’deki siyasi istikrarsızlık, bir ölçüde Türkiye’nin İran dahil komşu ülkelere yönelmesine neden olmuştur. Bu yönelimin doruk noktası Sezer’in İran ziyaretiydi ve Sina Gürel’in ziyareti de bu sürecin devam ettiğini göstermektedir.
ATİNA, 04/09(BYE)--- Tirajı günde 46.786 olan To Vima gazetesinin 04 Eylül 2002 tarihli sayısında, Anni Podimata imzasıyla ve yukarıdaki başlık altında yayımlanan yorumun çevirisi şöyledir:
BM Genel Sekreteri Koffi Annan'ın, Kleridis ve Denktaş ile Paris'te 6 Eylül'de yapacağı kritik görüşme dolayısıyla, ABD Dışişleri Bakanlığı Kıbrıs Koordinatörü Thomas Weston, Dışişleri Bakan Yardımcısı Anastasios Yannitsis ve YDP Genel Başkanı Kostas Karamanlis ile yaptığı görüşmelerde, Kıbrıs sorununun çözümlenmesini "her zamandan daha acil" olarak nitelendirdi.
Paris'teki görüşmenin arifesinde, bu sabah Johannesburg'ta Dışişleri Bakanı Yorgo Papandreu ile bir görüşme yapacak olan Annan, Türkiye Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer ile de dün bir görüşme yapmıştı.
Weston'un açıklamasında, Kıbrıs sorununun çözümlenmesinin acil olduğunu vurgulamasına rağmen, ABD tarafından yapılan değerlendirmelere göre, Türkiye'de 3 Kasım'da yapılacak olan seçimlerden önce esaslı görüşmelerin yapılması -ve BM tarafından kapsamlı bir çözüm formülünün sunulması- mümkün değildir. Bu değerlendirme çerçevesinde, Annan'ın, Kleridis ve Denktaş ile Paris'teki görüşmesi sırasında, Weston ile "aynı dili" kullanarak, konunun "acil niteliklerinden" ve çözüm için tarihi fırsattan söz etmesi -Kıbrıs'ın AB ile üyelik müzakerelerinin sona ermek üzere olması nedeniyle- böylece, tüm işlemler için yeni bir "momentum" yaratma yönünde çaba sarfetmesi bekleniyor.
Amerikalı yetkilinin dünkü açıklamasında, uygulanan işlemlerle olumlu gelişmelerin kaydedilmemesi halinde, "BM Genel Sekreteri tarafından seçilecek başka imkanların ve değişik çözümlerin aranması gereğinden" söz etmesi ilgi çekiciydi. Weston, konuya ilişkin bir soruya cevabında, daha açık konuşamayacağını söyledi ve "söz konusu değişik çözümlerin BM Genel Sekreteri'nin misyonu çerçevesinde olması gereğinden" söz etmekle yetindi. ABD'nin, ne pahasına olursa olsun, Kıbrıs'ın AB üyeliğinden önce bir çözüm elde edilmesini başarma çabasında olması nedeniyle, Weston'un sözünü ettiği "değişik çözüm ve imkanların" daha önce de ifade edilen ve Kıbrıs'ın AB üyeliğiyle birlikte yapılacak bir "ara anlaşma" düşüncesi ile ilgili olması olası sayılıyor.
Güvenilir kaynaklardan elde edilen bilgilere göre, Weston, YDP Genel Başkanı ile görüşmesi sırasında, üyelikten önce çözümün elde edilmemesi halinde neler olacağı hakkında taahhüt altına girmeyi kesinlikle istemedi, bununla birlikte, "kötü senaryonun" gerçekleşmemesi ve krizden kaçınılması yönünde ABD'nin elinden geleni yapacağı hakkında güvenceler verdi.
Kleridis ve Denktaş ile ayrı ayrı görüşmelerde bulunmak amacıyla bugün Lefkoşa'da bulunan Weston, Karamanlis ve Yannitsis ile görüşmeleri sırasında, ABD'nin, Avrupa-Türkiye arasındaki ilişkilerin pekiştirilmesi gereğine ilişkin görüşlerini aktardı.
Dışişleri Bakan Yardımcısı Yannitsis, "Yunan hükümetinin gün geçtikçe Türkiye'nin Avrupa'ya yakınlaşması konusuna daha büyük ilgi gösterdiğini" ve "bu yöndeki çabaların Avrupa'ya doğru ilerleme yolunun Türkiye, Yunanistan, Kıbrıs ve bütün Avrupa için olumlu ve yapıcı olması gereğini" vurguladı.
By DAVID FIRESTONE with DAVID E.
SANGER